رسيده است كه داروى نامبرده يك عامل خواب‌آور و آرام‌كننده عملى و سالمى است كه اعتياد نمىآورد و در اضطرابات ناشى از بيمارىهاى روانى ، به‌ويژه ، هنگامى كه علامت اوليه آن فشار روحى باشد ارزش فراوانى داراست » . هم‌چنين ، در ورقه تبليغاتى همين ميلتاون ، مربوط به لابراتوار « و الاس والينگ » چنين مىخوانيم : قدرت فكر كردن روشن و دقيق و توانايى انجام فعاليت‌هاى دماغى با مقادير درمانى ميلتاون مختل نمىشود ، حتى با كاهش اضطراب و فشار روحى در بر طرف شدن بىخوابى ، مىتوان انتظار داشت كه توانايى و قدرت بيش‌ترى نيز پيدا مىشود . اين جنبه از كيفيت درمانى ميلتاون را تعداد زيادى از پزشكان كلينيسين و محققان به اثبات رسانده‌اند . تاكنون ، بيش از 65 گزارش تحقيقى دربارهء ميزان تأثير ميلتاون ( داروى توانايى و قدرت انجام كار ) منتشر شده است . ميلتاون دارويى شناخته شده‌اى است ؛ در تجويز آن حادثه غير مترقبه‌اى از لحاظ بيمار و پزشك پيش نمىآيد ، ميلتاون اختلال تعادل ايجاد نمىكند و روى فعاليت جنسى تأثير ندارد ، ميلتاون در مدت ده سال استعمال اثرات عالى بالينى و فارماكولوژى خود را در 2000 گزارش به اثبات رسانده است . ملاحظه مىفرماييد چگونه در بروشورهاى مذكور صريحا ، ادعا كرده‌اند كه اين قرص‌هاى آرام‌بخش ، اختلال تعادل ايجاد نمىكنند ، روى فعاليت جنسى اثر ندارند ، اعتياد نمىآورند ، فعاليت دماغى را از كار نمىاندازند ، در مدت 10 سال استعمال اثرات عالى و بالينى و فارماكولوژى خود را در 2000 گزارش به اثبات رسانده‌اند . . . و غيره و غيره . حال اين نوشته‌ها را با مندرجات مجله سلامت فكر ، به مديريت دكتر ابراهيم چهرازى ، اسناد مغز و پى و روان‌پزشك دانشمند مقايسه فرماييد ، مىنويسد :